..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
İnsanlığın hangi filizi köreltilmek istenmişse, tersine o filiz daha gür büyümüştür. -Freud
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Eleştiri > Politik Olaylar ve Görüşler > Hülya Atakan




7 Mart 2006
Benimle Uğraşma Kızım!  
Hülya Atakan
Ezilmişler ve aşağılanmışlar, bugünlerde Amerikan yönetimine meydan okuyan iki lideri konuşuyor. Biri Hugo Chavez, diğeri Ahmedi Nejad.


:ECDF:
ABD yönetimince şer ekseni olarak ilan edilmiş üç ülke: Batıda; “Küba-Venezüella- Bolivya” ve Doğuda; “İran-Irak-Suriye.” Ve bu ülkelerin liderlerinden biri, Latin Amerikalı Kızılderili-Afrika melezi, Hugo Rafael Chavez Frias; kimilerine göre acımasız bir diktatör, kimilerine göre ise bir kurtarıcı, diğeri ise Ortadoğulu bir muhafazakar; Ahmedi Nejad, her ikisi de ABD’nin siyasi ve ekonomik tehditlerine ve dayatmalarına karşı meydan okumada bugünlerde adeta birbirleriyle yarışıyor. Batı dünyası Venezüella ile İran’da olup bitenleri kaygıyla izliyor, ezilmiş ve aşağılanmışlar ise yutkunarak. Tolkien’in yarattığı bir çeşit yüzük kardeşliğine benzer yeni bir dünya kuruluyor; Batı ile Doğu, eski dünyanın “Zulüm ve Adaletsizliğine Karşı” birleşiyor.

1989 yılının Şubat ayında, dünya televizyonları Venezüella’da volkan gibi patlayıp sokaklara dökülen halkı gösterirken ekran başında bu hiç tanımadığım karanlıklar ülkesinde olup bitenleri merak ve üzüntü ile izlemiştim. Marketlere saldıran yoksul insanlar raflardaki yiyecek malzemelerini kucaklamış çıkarken dışarıdaki kameralara yakalanıyordu. –Caracazo olarak tarihe geçen bu ayaklanmada 3 bin kişi öldü.- Venezüella Halkı doğal kaynaklar yönüyle başka ülkelerle kıyaslanınca son derece şanslı olmasına rağmen ne yazık ki madalyonun diğer yüzü farklıydı. Halk yoksuldu, petrol ve maden yataklarının geliri hiç tanımadıkları bir dünyaya akıyor, Simon Bolivar’dan iki yüz sonra ülke halen yeni bir kurtarıcı arıyordu. Sömürü düzeni yok olmamış yalnızca kabuk değiştirmişti. Hugo Chavez ile Venezüella yeniden belirdi ekranlarda. Bu kez bir diktatör vardı başta ama seçimle gelmiş bir diktatör, üstelik halkına onu her an görevden alma şansı veren; insanlarına ve de kendisine bu denli güvenen demokrat bir asker. Dış ve iç kaynaklı her türlü askeri ve medyatik darbelere, ekonomik ve siyasi komplolara rağmen yedi yılda sekiz kez seçilerek halkın omuzlarında iktidara taşınan Hugo Chavez, Robin Hood bir politika izlemesiyle 21. yüzyıl sosyalizmini başlattı. Yaptıklarıyla barriolardaki -gecekondu mahalleleri- yoksul insanların gönlünde taht kurdu. Sağlık, eğitim, tarım konularında arka arkaya devrim niteliğinde kararlar aldı ve “her şey halk için” politikasını şaşmadan sürdürdü. Yolsuzluk ve beraberinde gelen yoksulluğa karşı mücadele seçim sloganı oldu, ezilmiş ve aşağılanmışlar onu bağrına bastı.

İran Başbakanı; inşaat mühendisi Dr. Mahmud Ahmedi Nejad bir zamanlar felsefe, edebiyat ve sanatın her dalında Osmanlı Devleti dahil bir çok milletin yaşamını derinden etkilemiş Fars kültürünün varisi. 2000’lerde ise ne yazık ki tarih sayfalarında sahip olduklarının aksine okur yazar oranı bir çok ülkeye göre düşük bir ülkeyi yönetmek üzere Ağustos’tan bu yana iktidarda, daha fazla özgürlük peşinde koşan insanlar, sosyal yaşamlarında özledikleri değişimin ılık esintileri yerine 27 yıl önce Humeyni’nin estirdiği kasırgaların uzantılarını; Rafsancani’ye göre daha tutucu yanıyla “merdumyar” -halk dostu- Ahmedi Nejad’ı tercih ediyor. İran’da da seçimleri etkileyen anahtar kelime tıpkı Venezüella’daki gibi yolsuzluk ve yoksulluk.

İnsanların sömürülmeye, varlık içinde yokluk çekmeye tahammülleri artık yok. Üstelik dünyanın en büyük petrol yatakları yaşadıkları topraklarda tıpkı bir hazine gibi gömülüyken. Dünyanın petrolde ikinci büyük rezervlerine sahip İran’ı dördüncü sırada Venezüella izliyor. İran, petrolün yanında doğal gaz rezervinde Rusya’dan sonra ikinci sırada yer alırken Venezülla altın, demir, elmas gibi değerli madenler açısından da zengin bir ülke. Hal böyleyken her nedense her iki ülkede nüfusun nerdeyse yüzde ellisi yoksulluk sınırı altında yaşıyor. Gelir dağılımları arasındaki uçurum, enflasyon ve işsizlik yıllardır bu ülkelerin ortak kaderi.

Şimdilerde, kendisini Bolivaryen Maocu olarak tanımlayan Hugo Chavez ve Humeyni uzantısıyla teokrat Ahmedi Nejad; etnik yapıları, kültürleri ve yönetim şekilleri dışında birbirine çok benzeyen genç nüfusa sahip bu iki ülkenin genç ve enerjik liderleri makus kaderlerini değiştirmek, “geniş kitlelere” hizmet etmek üzere kolları sıvamış durumda. Emperyalistlere hizmet eden petrol onlarla sosyalleşmeye çalışıyor. Her iki ülkenin lideri de yoksullukla mücadeleden, gelir dağılımında adaletten bahsediyor.

Halk güveneceği liderlerini arıyor, kendilerine yabancı olmayanları; içlerinden birilerini ve bu tür ülkelerde “dürüstlük” seçimlerde aranan en gözde özellik olarak ön plana çıkıyor. Batının dolu dizgin teknoloji devrimleri gerçekleştirdiği bir dönemde, gıda, eğitim ve sağlık problemleriyle boğuşan insanlar politik söylevler dinlemek istemiyor, kanlarını emen hem dış hem de ne yazık ki onlara çanak tutan iç vampirleri gövdelerinden atmak için tek başlarına savaş vermeye çalışıyor. Adaletsiz, sömürü düzenleri kendi devrimlerini yaratıyor.

Her iki lider de doğru olduklarına inandıkları tarzda, kendi bildiklerince ülkelerini yönetiyorlar. İki halkçı cesur yürek, onları ne siyasi ne de ekonomik ambargolar korkutabiliyor. Kendilerinden önce baş kaldıran diğer liderlerin başına gelenlere aldırmaksızın ülkelerini ve insanlarının haklarını koruma adına ABD yönetiminin tehditlerine alışılmadık bir şekilde ilginç söz düellolarıyla karşı koyuyorlar. Ezilmiş ve aşağılanmışlar ise olup bitenleri sempatiyle izliyor.

Dünya güzeli kadınlarını görmeye alıştığımız Venezüella’nın bu çirkin fakat sempatik adamı, kendisini eleştiren ve "demokrasi için bir tehdit" olduğunu söyleyen Condoleezza Rice’a, İspanyolca başsağlığı anlamına gelen “Condolencia, küçük hanım, sana öpücük yolluyorum, beni sinirlendirme” derken dünyanın pek de alışık olmadığı bir diplomasi dili geliştiriyor. Tehditleriyle çizmeyi aşmaları durumunda ABDnin petrol musluğunu kısacağını söyleyen Chavez’in öpücük gönderdiği tek kadın Rice değil. Daha önce de Cindy Sheehan’ı "Ben de seni seviyorum. İşte sana bir öpücük, cesur kadın" deyip kucaklaması da halen hafızalardaki canlılığını koruyor. -Cindy Sheehan, Irak'ta oğlunu kaybettikten sonra savaş karşıtı hareketin simgesi haline dönüşen kadın.-

Chavez’in Bush yönetimiyle polemiği ilginç ve çarpıcı sözlerle uzayıp gidiyor. Dünya nüfusunun yüzde beşini oluşturmasına rağmen dünya petrolünün yüzde yirmi beşini tüketen ABD, Venezüella’nın petrolüne muhtaç. -Dünyada üretilen günlük 76 milyon varil petrolün 20 milyonundan fazlasını ABD tüketiyor.- Eli kolu bağlı olunca ekonomik yaptırımlar uygulayamıyor. ABD’ye günde bir buçuk milyon varil petrol pompalayan Venezuella ise kendinden gayet emin ve korkusuz, ilişkilerini kendisine yakın bulduğu diğer Latin Amerika ülkeleriyle dostane bir şekilde sürdürüyor. Aynı zaman da tıpkı İran gibi işbirliğini geliştirmeyi hedeflediği ülkeler arasına Çin, Rusya ve Hindistan’ı alıyor. ABD’nin tehdit ve dayatmalarına pabuç bırakmıyor.

Dünya Bankası 2004 verilerine göre Venezüella’nın kişi başı milli geliri 4000 Dolar civarında. Bu rakam devrim öncesi ile eş mertebede. Buna rağmen bugün Venezüella’da gelinen sosyal durum 90 öncesiyle kıyaslanamaz; gelişmeler umut verici ve son derece olumlu. Bir yanda aldığı radikal kararlar ile sosyal devrimler yaratan, bir yanda da dış ve iç kaynaklı sivil ve askeri operasyonlara karşı başarıyla savaş veren Chavez, El-Cezire televizyonuna verdiği bir demeçte ülkesinde yaptıklarını şöyle özetliyor: “15 milyon insana parasız sağlık hizmeti veriyoruz. İlacı ile, tedavisi ile her şey parasız. Bunların hepsini Küba devriminin ve yoldaş Fidel Castro’nun yardımları ile yapıyoruz. Program Küba doktorlarının engin bilgi ve deneyimi ile oluşturulmuştur. –3000 doktordan oluşan 20 binin üzerinde Kübalı sağlık tugayının hayatlarında doktor yüzü görmemiş Venezüellalılara bedava hizmet verdiği söyleniyor.- Eğitim alanında, ülkeden cehaleti sildik. Bizden önceki hükümet 15 bin insana temel eğitimi verirken biz bir buçuk sene içinde bir buçuk milyon insana bu eğitimi verdik. Besin ve gıda dağıtımında, her gün ihtiyacı olan halka etinden peynirine, tahılına kadar birçok günlük besin ihtiyacı dağıtılıyor. -15 milyon insana yiyecek dağıtımı ve yoksulluk yardımı yapıldığı belirtiliyor. Nüfusun 26 milyon olduğu düşünülürse bu rakamlar son derece yüksek- Ve bu halkın iradesi ile yapılıyor. Bu program Chavez’in programı değil. Bu gerçek bir halk devrimidir.”

Diğer taraftan çiçeği burnunda İran başbakanı Ahmedi Nejad ayağının tozuyla iktidara gelir gelmez vaat ettiği sosyal paketleri değil de doğrudan doğruya nükleer enerji paketini açmak suretiyle yeterince problemli olan bu coğrafyada barış havaları estirmek yerine gerilimin artmasına neden olacak kozu ABD yönetiminin eline kendiliğinden veriyor. Petrol ve doğal gaz üretimiyle dünyanın en büyük zenginliğine sahip İran’ın başka enerji kaynaklarına yönelmesini bu aşamada anlamak güç olsa da İran bu konudaki çalışmalarına 27 yıl öncesinden başlamış ve devasa bir nükleer santral kenti kurmuş ve programında dev adımlar atmış durumda. Sonuçta İran da dünyada nükleer enerji üreten onlarca ülkeyle aynı şartlar altında aynı haklara sahip olmak istiyor ve Batının getirdiği çifte standarta karşı koyuyor. Uluslararası Atom Enerji Ajansının yaptırımlarıyla bir yıldır kapatılmış olan uranyum madenlerinin mühürleri sökülüp nükleer enerji çalışmalarına ivme veriliyor. Dahası ABD’nin sert çıkışlarıyla, konu ülkenin bir numaralı ulusal gurur meselesi haline geliyor ve Ahmedi Nejad’ın İsrail ile ilgili verdiği son demeç de gerilimin tuzu biberi oluyor. Böylece Bush yönetimi İran Devletini alıp “Şer Ekseni”nin tam ortasına yerleştiriyor. Nükleer enerji adı altında nükleer silah yapımı tehlikesine karşı İran’ı ''gerçek bir tehdit'' olarak niteleyen Bush’a Ahmedi Nejat’ın yanıtı gecikmiyor. O da, “Bugün dünyanın neresinde savaş ve zulüm varsa orada ABD’nin parmağı var" diyerek karşılık veriyor.

İran Halkının Ahmedi Nejad’dan; onun sıradan, sade ve mütevazı yapısıyla kendi içinden iktidara taşıdığı bu liderden beklediği şeyler tıpkı Venezüella’da gerçekleştirilen devrimler gibi sosyal devrimler ve yakın komşularıyla sağduyulu ilişkiler. -2004 verilerine göre kişi başı milli gelir 2400 Dolar.- Sosyal adaletin sağlanması, petrol gelirlerinin en temel gereksinimleri olan konularda yani gıda, sağlık ve eğitim alanlarında daha geniş kitlelere yayılması, sosyal yaşamlarında düşünce dahil her türlü insani özgürlüklere kavuşmak İran Halkının özlemi. Halkın kurtuluşunun Humeyni Devrimi olduğuna kendisini yürekten inandırmış muhafazakar duruşuna rağmen Ahmedi Nejad bugün yönetimi demokrat bir zemine oturtmaktan bahsedebilmekte. İnsanların ülkede özlemini çektiği daha fazla özgürlük, şeffaf yönetimler ve demokrasi beklentilerine mühendis kimliğiyle Ahmedi Nejad’ın duyarsız kalmaması ona uzun soluklu bir iktidarı da beraberinde getirecektir şüphesiz.
Dünyanın en önemli konusu enerji sorunu. Gelişimin sürdürülebilmesi buna bağlı. Günlük petrol tüketimi Çin’de 6.5 milyon iken ABD’de bu rakam 20 milyon varile -yüzde altmışını dışardan temin ediyor- tırmanıyor. Dünyanın tükettiği enerji kaynaklarının yüzde 85’i petrol, kömür ve doğalgaz gibi yenilenemez enerji kaynakları ile sağlanıyor. Mevcut durumda dünya üzerindeki savaşlar ve çatışmaların da asıl sebebi bu. Uluslararası Enerji Ajansının raporuna bakılırsa petrol ancak 2030’lara kadar dünya enerji piyasalarında ana paya sahip olabilecek. Nükleer enerji ise baş edilmez bir atık problemini de beraberinde getiriyor ve bazen zararları tıpkı Çernobil’de yaşananlar gibi faydasından daha büyük olabiliyor. Enerji temininde yabancı kaynaklara bağımlı kalmamak için ülkeler rüzgar, güneş, jeotermal, hidrolik gibi güvenli, sürekli ve yenilenebilir doğal enerji kaynaklarını kullanmanın en verimli yollarını arıyor. ABD enerji tüketimiyle -karayollarında her gün 220 milyon araç seyri sefer halinde- dünyada ilk sırada olan bir ülke. Şubat ayı sonunda yapılan Enerji Panelinde Amerikan Başkanı Bush petrol dışında yeni enerji kaynakları bulmak zorunda olduklarını belirtiyor…
Ve Amerika yeni enerji kaynaklarını arıyor... ABD petrole bağımlı teknolojisini değiştirmek için yeni alternatiflerin araştırılması ve geliştirilmesi amacıyla bütçeden her sene büyük paylar ayırıyor. Bateriyle çalışan -bateri kaynaklarından biri ve en uzun ömürlüsü de bor madeni ve Türkiye en büyük bor kaynaklarına sahip bir ülke- hibrid araçlar, selülostik etanol veya biyodizel yakıtlar ile uzun vadeli çözüm olan çevreye dost hidrojen yakıt hücreleri alternatif enerji kaynakları olarak sıralanıyor. Alternatif enerji arayışları içerisinde bundan sonra hangi bölgeler ve hangi ülkeler risk altında ve daha kimler şer eksenine dahil edilecek, doğrusu insan merak ediyor.


Not: Yukardaki yazı, Nokta Dergisinin 1159-9 sayısında, 25-31 Mart tarihleri arasında yayınlanmıştır.

.Eleştiriler & Yorumlar

:: Güzel bir yazıydı
Gönderen: Ersen Gültepe / , Türkiye
27 Kasım 2009
Daha kaç yıl chavez gibi putin gibi dik duran lider özlemiyle yanıp kavrulacak bu millet. Tabiki Atatürk gibi bir lider özlemiyle bekliyor halkımız. Ama bu anlayış yanlış, karizmatik liderler beklemekle geçirilecek zaman değil galiba. Uyanma zamanımız geldi de geçiyor anlaşılan...

:: şeytan üçgeni
Gönderen: ersin agbaba / İçel(Mersin)/Türkiye
17 Ağustos 2006
Hülya hanım öncelikle yazınızı çok beğendim çok güncel yerinde ve insanların ezilmişlere bakış açısını değiştirecek bir yazı. Benim bir izlenimim var türkiye bir ablukanın içerisiinde dikkatiimi çekti. (1)güneydoğuda ortadoğu yanıyor.(2)batıda balkan ülkeleri var her an patlamaya meyilliler(3)kuzeydoğuda yılllardır düşmanımız olan ülkeler hedefleri hala değişmedi fırsat kolluyorlar . size şimdiden teşekkür ederim .tespitim hakkında bana mail yazarsanız sevinirim.. maiil adresim :agbabaersin@gmail.com

:: Birkaç temel nokta
Gönderen: Osman Volkan Şahin / İstanbul/Türkiye
23 Haziran 2006
Öncelikle yazınızı özüyle ve genel hatlarıyla beğendiğimi belirtmek isterim. Sizi eleştirmek için değil ama katkı sunmak için bir iki şey söylemek isterim izninizle: 1. İran bize öğretilenin aksine eğitimde ve kültürde Türkiye'nin ilerisindedir. Bizde şu ve ya bu şekilde yapılan kızların okuması vs. gibi kampanyalara nazireymiş gibi üniversite seviyesindeki eğitimcilerinin bile %50'sinden fazlası kadındır. Bu elbette Şii İslamın yönettiği bir ülkeyi savunmak adına söylenilecek birşey değil. Fakat bir realite. 2. İran öz olarak toptan bir anti-emperyalist değildir. Anti-amerikan ve vatansever bir toplum, devlet ve diplomasi anlayışı vardır. İlk cümle ikincisiyle tezat mı oluşturuyor? A) Her dinci,milliyetçi v.b. ideoloji siyasi çıkarcılığa sahiptir. İran anti-amerikan'dır ama Almanya ile arası her daim iyidir. B) Zerkavi öldürüldü. O'nun direnişe nasıl zarar verdiği ortadadır. El Kaideci olması ha keza. Ancak -eylem biçimlerinin kınanabilirliği bir yana- ABD'ye karşı Irak halkının direniş mevzilerinden birini oluşturuyordu. (düşmanımın düşmanı dostumdur). İran Cumhurbaşkanı ise yarın öbür gün kendi ülkesine saldıracak olan ezeli düşmanıyla aynı gün aynı ağızla Zerkavi'nin öldürülmesini kutlamıştır. Çünkü Irak halkını değil Irak'Lı Şiilerin durumunu düşünmektedir, kendi çıkarları için. Oysa Kumandan Fidel bulunduğu evde yedi çocukla öldürülen Zerkavi'nin arkasından ABD'ye ateş püskürmüş ve Irak direnişine destek mesajları yollamıştır. 3) Venezüella'da 21. yy sosyalizmi diye birşey başlamamıştır. Çünkü öyle bir şey yoktur. Venezüella'da ordudaki "gerçekten" ulusalcı unsurları ve yoksul halkın desteğini alarak bir devrime başlamıştır. Şu anki aşama reformist aşamadır. Nereye ve nasıl evrileceğini neye dönüşeceğini birlikte göreceğiz. 4) A.B.D.'nin ve onun ideologlarının ağızlarını süsleyen diktatörler ve şer ekseni demagojisini reddederek her ulusun lideri ve ülkesi için ne dediğine bakalım. O zaman göreceğiz ki ABD ve bizim liderlerimiz çok üzülecekler. Çünkü ABD'nin sövdüğü her lider ve her devlet nedense halkının gözbebeği oluyor. Ya bizimkiler? Saygılarımla...

:: Latin Amerika beni heyecanlandırıyor.
Gönderen: çağlar aktemur / Ankara/Türkiye
19 Haziran 2006
Biz de insan gibi yaşamak için önce badireler atlatmamız mı lazım?Eşitsiz gelişimi şu Türkiyede savunmak zorunda kalıyorum.Bir gün gelecek biz sıyrılacağız edebiyatımızlan,düşüncelerimizlen insan merkezli ideolojimizlen merhaba diyeceğiz merhaba ezilmişler,merhaba dünyayı yükselten eller.Artık geleceğim hakkında inisiyatifi ele aldım.Düşünüyorum eleştiriyorum 20 yaşındayım yozlaşmış gençliğime,tüketici toplama diyorum ki;latin amerikaya dönün yüzünüzü,toplumsallaşın,bireyci olmayın...çıkarın at gözlüklerinizi bana vurulan tekme yarın size uyanın.... Hülya hanım yazın tekniğiniz ne kadar gariptir ki okurken sanki siz karşımdasınız ve bana heyecanlı birşeyler anlatıyorsunuz..ve ben bu işe bayılıyorum ...kolay gelsin.

:: Kutlama
Gönderen: reyan yuksel / İstanbul/Türkiye
17 Mayıs 2006
Hülya Hanım, Çok doğru saptamalarınızdan ve araştırmanızdan ötürü sizi kutluyorum. Kesinlikle yazınız belge niteliğinde. Selamlar ve ışıkla kalın. rey'an yüksel




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın politik olaylar ve görüşler kümesinde bulunan diğer yazıları...
Türkülerle Kimlikler
Katar; "Doha Tartışmaları", Hamas

Yazarın eleştiri ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Türkçe Nereye Gidiyor?
21. Yy'da Savaşlar Nasıl Değerlendirilir Ki?
Ağaçlar Konuşur Mu?
Zincirin Zayıf Halkası
Suç Artışı ve Güven Bunalımı
Madalya Töreni, Deprem ve Kaldırım Taşları
Bir Savaş Nasıl Kanıksanır?

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Karlovy Vary'de Bir Gün... [Öykü]
Beyaz Sessizlik [Öykü]
Salih Ustanın Düşü [Öykü]
Zor Yıllar [Öykü]
Bacon, Montaigne, Russel ve [Deneme]
Hiç mi Değerleri Yok?.. [Deneme]
Arka Bahçeli Ev… [Deneme]
Karafatmaya Karşı Gelin Böcekleri [Deneme]
Batıdan Doğuya Ilık Esintiler [Deneme]
Küçük Dostum [Deneme]


Hülya Atakan kimdir?

-

Etkilendiği Yazarlar:
-


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2018 | © Hülya Atakan, 2018
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.