Kapıyı çalan senmisin, yoksa giden mi.. Kimin bu cenaze, yüreğimden sökülüp götürülen ne? Hani nerede şehla bakışlar, neden şimdi bu feryadım. Kime, veya neye ağlıyorum ben...
Geç zamanların geç kalmışlıklarında yorgun düşmüş yüreğim, çaresiz üzerime düşmüş gölgenin geçmesini bekliyor. Artık karanlıkta el yordamıyla bile yürüyemiyorum. İlahi vuslatı bir kez daha özlerken tüm hayatı balçıkla sıvadık. Tüm rayihası kayboldu baharın. Yüzüstü kapaklandığım balçıktan doğrulmaya bir çabam bile yok.
Hiç kimsye ait değilim. Ve hiç kimse, hiçbir hayat, hiçbir bahar ve hiçbir umut bana ait değil......
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
