Roman Atölyesi

Yalnızlığın doruğundayım sanki melodiler sade boşluk ellerimde Yalnızlığımı içiyorum tek kadehimde ve yalanları yaşadım sana söylemediğim o gece Sahte sözlerle birleşen dudaklar vardı yalanmıyız çözemedim seni ben sevemedim sevdiğim günlerde bile varmıydın benim o soğuk yalnız bedenimde Neden burdayım sorusunda cevabını çözümlemeye çalıştığım sadeliğimle yine yalnızım PSYcocaos

sessiziğimin sesi

parça parça girdin hayatıma sırlarımla kirlettim kefenimi ve bir parça yine umut ararken sessizliğimin sesinde ağlamak zor geliyor gözlerime yarının bilinmezliği içimi kemirir oldu bırak artık yakamı bırak ki güller açsın

Yetmişli yıllardı… Selimiye askeri kışlasının, karanlık küflü ve soğuk bir hücresine kapatıldığı an, işte o an; hayatının en mutlu günlerini, burada geçirebileceğini nereden bilebilirdi ki? Bu ürkütücü, eski at ahırından bozma hücrede, başına neler geleceğinden habersiz bir üniversitesi öğrencesiydi henüz. Hayatının baharında, aşktan meşkten ve mevcudiyetten bir haber; yirmisinde ve kafasında kavak yelleri esmekteydi.