gezindim eski fransız sokaklarında
bıçakla yardı pıhtı yaralarımı
acımasızca;
Antakya!
Kaderim izlerini yarım sakladı
Yarısını bilincimde aradım
Sorgusuz sualsiz kabul etti
Yine beni
Antakya!
O en beklenmedik karanlık duygularda
Çırpındı birer birer ümitlerim
Hayatımdaki en büyük yastı
Görünmez duvarlar ardında
Antakya!
Doğduğum gibi öldürecekti elbette
Realist yazarların son romanlarındaki gibi
Sızlattı şakaklarımı
Döndüm yine merhamet kucağına
Antakya!
