Ay vurdu yüzüme benim
Ağarmadan daha ağaçlar
Eller-ayaklar kırmadan saatleri
ve
Yıldızlar ışıtmamışken yüreğimi
Coşkun bir atmosfer
Engin, esrik bir boşluk gibi
Vurdu yüzüme şırıl şırıl;
Çekildi ay.
Özüme,sözüme vurdu ay
Zoraki bulvarları yığmışlardı önüme
Caddeler,gökçelerden yoksun buğulanmış
Kalabalıklar kararmıştı aynada.
Sıkı fıkı sokaklar kapanıp evlerine
Küsmüştü birbirine;
Özüme,sözüme yan yan baktı
Apak bir dize aktı aydan
Avucuma,elime.
Gözüme gözüme vurdu
Ne ela kaldı ne kara
Göğe yalvara yakara
Şiirler süze süze bileklerimden
And içtim görmeye;
Ay bir daha vurdu
Ay vurdu yine
Biri aktı gözümün
Diğeri
Belli belli seğirtse bile yaşananlara,
Olanı-olacağı göre göre
Kıymet bindi rengine.
Ay vurdu
Yüzüm yandı;
Ay vurdu
Özüm doğruldu,
Sözüm sırtladı kavgamı;
Ay vurdu
Seğirtti gözüm olana-olacağa...
Ay vurdu
Çekildi...
