"Ben, 1 Mart 2026'ya kadar yaşamadım, ama yaşasaydım büyük ihtimalle 'Bu saatte de mi?' derdim." – Dorothy Parker"

yazı resimYZ

Ellerini aç boşluğa, güneşi tut
Parıldasın gökyüzü kısık gözlerinde
Uçsuz bucaksız mavide tek bir bulut
Kapatma kum grisi ellerinle

Tek bir şey kaldı ellerimde, bir umut
Acıdan kıvrılmış bedenim kum çöllerinde
Uzakta bir yeşillik bir ıssız bir vücut
Karanlığı örtme üzerime

Varlığım lal, dilimde sükût
Suya bak söyle; resmeyle acımı hayalinde
Bastığın her yeri acımadan kurut
Savrulsun ayak izlerin kum tanelerinde

Hayalin açılıyor her gece enginlerime, ey zihnim unut
Soluk bir şefkat sürükleniyor ılık ılık bedenime
Haykırmak istiyorum hemdemime, salıverme kelimeleri yut
Söylediklerim bende kalsın, sen yine de tüm her şeyi unut!

KİTAP İZLERİ

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Peyami Safa

Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön