İki gün önce bir rüya gördüm.Tanıdığım bir insanın cenazesi bir köprünün üzerinden geçirildi.Tabuttaki kişi ben miydim omuydu belki de sanki ikizimmiş.Belki de ölmüşüm de kendimi izliyorum.
Bu tuhaf rüya bir uyanış çağrısı mıydı kimbilir. Eskiyi geride bırakmak.Yeni bir bene uyanmak.
Uzun bir fırtına sonrasında kıyıya ulaşabilmiş yorgun fakat sakinleşmiş biriyim artık.Sanki karmik bir bağdan özgürleşmiş gibi...
Aslında buraya bir daha yazmayacaktım.
Lakin okunmasa da buraya yazmak bana iyi geliyormuş.
Yazmaya devam...
İçim neyse dışım da o .Yazım da öyle galiba...
Çok edebi olmasa da içten.
Başka mahlasa gerek yok.Bir tanesi yeterli...
Hislerimi buraya mühürledim...
