İki gün önce bir rüya gördüm.Tanıdığım bir insanın cenazesi bir köprünün üzerinden geçiriliyordu.Aslında Tabuttaki kişi ben miydim yoksa tanıdığım kişi miydi bilmiyorum .Belki de ölmüştüm de kendimi izliyordum.
Bu tuhaf rüya bir uyanış çağrısı mıydı yoksa.Belki de bir uyarı...Eskiyi geride bırakmak.Yeni bir bene uyanmak.Eskiyi toprağa gömmek...
Mana alemi yalan söylemez...
Uzun bir fırtına sonrasında kıyıya ulaşabilmiş yorgun fakat sakinleşmiş biri ya da karmik bir bağdan özgürleşmiş gibi...
Ama her halikarda hafiflemiş hissediyorum kendimi...
İlk satırımı,ilk şiirimi yazdığım yer burası. Beni ilk burada anladı okuyanlar.Her yargısız okuyuş iyi geldi bana.Şifa oldu . Bu yüzden onlara teşekkür borçluyum. Mutluluk herdaim onlara yoldaş olsun...
İçim neyse dışım da o .Yazım da öyle galiba...
Çok edebi olmasa da duygularım gerçek...
Hislerimi buraya mühürledim...
