"Sabahın köründe uyanmak için ya çok az uyumuş olacaksın ya da bir şaheser yaratmaya mahkûm." – Oscar Wilde"

Bu Gece....

Yarım asrın son hüznüyle geriye baktım / Yaşanmamışlığın puslu penceresinden. / Gecenin koynundayım yine.. / Zifrinde adın saklı. / Hüzün demliyorum gözlerimde.. / Ne mektup, ne resim, nede şiirler / Bir sevgi ki kelimelerle anlatılmaz / Ağl

yazı resim

Yarım asrın son hüznüyle geriye baktım
Yaşanmamışlığın puslu penceresinden.
Gecenin koynundayım yine..
Zifrinde adın saklı.
Hüzün demliyorum gözlerimde..
Ne mektup, ne resim, nede şiirler
Bir sevgi ki kelimelerle anlatılmaz
Ağlamak istiyorum....
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Ağlamak istiyorum...
Bardaktan boşalırcasına
Sensizliğe adım adım koşarcasına
Gökten yağmur gibi yağarcasına
''BU GECE'' ağlamak, ağlamak istiyorum..
Hüznümün sevince dönüştüğü
Kalbimin sevginle güldüğü..
Dizelerimin seninle dolduğu
''BU GECE'' ağlamak istiyorum..

Gülay Atilay

19 Temmuz 2002/Erenköy..

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön