TAKMA KAFANA BEN İYİYİM…
Yüreğinin madeni kazılmakla bitirmiş değerini
Solmuş gönlündeki güller kalmamış seveni
Bomboş bir bahçe kalmış içinde yaban dikenleri
Sözün laf olduğu yerde yoktur konuşmanın gereği…
Yorma kendini bitti demekle bitmiyor her şey
İnsanoğlu bildiği halde aslında bolca laf eder
Sevmesen de incitmek değildir bir aşka yakışan
Susuz bıraksan da solmaz aslında bunca keder…
Boş evin bomboş salonu gibi yüzünde hasret
Ve de sebebini bilmediğin içinde bir medet
Saçmalık aslında bilirsin de susarsın konuşmak sana göre değil
Dünyanın ceyranı üstünde kalır halbuki bunu kabul et
Yorumsuz bir aksamın iki yudum kalan rakısı gibi
Bir dikişte bitirmişsindir dünyayı kendi keyfin bilir
Ahmaktır belki de gönlünün madeni
Boşver kim bilir ordan belki de kimler gider kimler gelir…
