prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /
DINLEMEZ GÖNLÜM
Dinlemez bu gönlüm dinlemez beni,
Her yaşta bir hançer vurdu derinden.
Ya şen etti ya da zehretti günü
Bir güzel uğruna uçtu yerinden.
Bir vakit bağlandı zülfü siyaha,
Çok hayaller kurup vardı sabaha,
Yüz yerden yaralı uslanmaz daha
Bir hançer yemiştir bu gün birinden.
Koşturdu Leyla’nın peşinden çölde,
Söylendi bir zaman dost - düşman dilde,
Bir gazel yaprağı olarak yelde
Savrulur yad yerde kendi arından.
Düşündüm taşındım “Akıllan” dedim,
Balı ele verdim, acı aş yedim,
Gönül, sen çıldırdın bense gülmedim
Yandım aşk odunun sönmez korundan.
Ağlarsın, niye az gülersin gönül,
Kimi arzu edip, silersin gönül,
Bir karar ver, kimi dilersin gönül
Yeter ki sen uslan, geçtim Şirin’den.
Ressam Halil, çeker yıllar boyunca,
Ölüm haberini bir gün duyunca,
Dostlarım dayanmaz kabre koyunca
Ayrılma, gel gönül, seven yârinden.
Ressam Halil GÜLEL
Düsseldorf / 01.11.1994
