Eskiden varolan bir düşün içinden hiç çıkamama.
Bu düşün kendisi, gerçekte olmayanın eksikliğinden doğuyor.
Eskiden varolan bir anının içinden hiç çıkamama.
Yaşadıkların, olasılıkların kesişmesinden oluşmakta.
Eskiden varolan bir acının içinden hiç çıkamama.
Acın acıtmıyor; yalnızca üzerine düşünüyorsun.
Eskiden varolan bir varolan olarak,
Varlığın hiçliğin yüzeyinde yerleşik, kanıyorsun.
Eskiden yeni olan, şimdi çürürken
Sen uçarı ve kayıtsız bir bilensin
Varolan eskiden de şimdideydi.
Ve sen şimdide eskiyen bir yenisin
Her şey yeniden doğmak için ölür.
Yeniden doğan şimdiden eskiydi
Hep eskiyse her şey, beklemek ne diye.
.............................................
Yaşamak ve yaşlanmak utkusunda bir çoban
Düşlerinde eksikliğini yaşar sevdiğinin
Yitirmemek üzere biriktirmektir zaten yaşamak.
Oysa eskiden sevdiği sevgili, bir imgenin yalnızlığında
Çobanın yalnızlığını dillendirir
Ki çoban, eskiden varolanın eksilmesidir.
Eksilince varolan hiç mi olur?
Çobanın bir düşün içinden çıkamaması,
Anısının acısıyla, eskiyi yeni yapmak için
Düşü kendisi sanmasından değil midir?
