Bu yaşımda evcilik oynadım.
Sonunu bile bile seni yaşadım.
Bazen ben baba oldum sen anne
Bir ev kurduk ,
Hani rüyalardakilerden,
Hani pembe panjurlulardan,
Bazen sen anne oldun ben çocuk.
Ninniler söyledin ,
Masallar anlattın bana .
Sıcaklığın güneştendi.
Sonra oyunun sonu geldi.
Vakit geç olmuş, karanlık penceredeydi.
Annen seslendi; ‘’gitme vakti’’
Kapıyı açık bıraktım, gitmen için.
Sonra arkandan kapattım, bir daha hiç açmadım.
Bu son evcilik oyunum oldu.
Artık gerçeklerle oynuyorum.
Acılardan kuleler yapıyorum.
Yalnızlıktan küçük evler.
Sahte insanlardan kurşun askerler.
Tek başıma oynuyorum,
Bir daha oyunum bitmesin diye!
] ] ]
