Soruyorsunuz ki, adın ne senin?
Ne fark eder, ha Ali, Ha Hüseyin, Ha Veli;
Burada bütün Çocuklar paylaşır, aynı kaderi!...
Hepimizin vücudunda İşkence izleri,
Bazımızın kesilmiş kolu, bazımızın kör olmuş gözleri!...
Her gün ölüm makineleri üzerimize çevrilir,
Parçalanır binlerce minik bedenlerimiz!!!
Çaresizce Sapanlara sığınırız;
Sapanla bir şey olmayacağını bildiğimiz halde….
Burası her gün yeni zulümlere gebe;
Burada iki şey var: BİRİ ÖLÜM, BİRİ İŞKENCE!...
Kabullenmek çok zor ikisinde;
Ama ikincisi ölümden de beter…..
Sesleniyorum EY DÜNYA.
DUYUN FERYADIMIZI!...
Dur deyin şu canilere, Dur deyin!..
Ölmesin artık burada çocuklar!...
Olmasın burası artık öksüzler Yurdu…
İstediğimiz çok şey mi bizim?
Sizin çocuklarınız gibi oynamak istiyoruz.
Okula gitmek istiyoruz.
En azından, Bir öğlen yemeğini,
Doya doya korkusuzca yemek istiyoruz….
Buna hakkımız yok mu?
Buna hakkımız yok mu?
Yılmaz Çelik
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
