Bileklerimden kan damlıyor yere, ne kadar ılık kan hayret ediyorum. Bedenim üşümeye başlıyor. Üşüdükçe titriyor bedenim. Soğuktan mı yoksa mutluluktan mı bilemedim.
Uzun uzun düşünüyorum sonra birazdan sona erecek yaşantımın son anını. Son kezde sigara içmeli diyorum boş olan eve. Kan kokusu karışıyor sigarama. Sonsuzluğa karışacak ruhumu mutlu eden tek varlık olduğu için minnettarlık duyduğumu söylüyorum parmaklarımın arasındakine bakarak.
Daha çok üşümeye başladım şimdi. Oda soğuk, bedenim soğuk, ama kan damarlarımdan oluk oluk akan kan ne kadarda sıcak. Bedenim soğudukça kanım ısınıyor bana inat. Kıpırdayacak halimin kalmadığını fark ediyorum.
Ölümüme yakışır birde mektup bırakmalı bu hayata. Ama kalkamıyorum yerimden. Kalem, kâğıt bulacak halim yok. Kanımı kullanıyorum işte o an. Nasıl muhteşem bir zevk bu bileklerimden akan kanla son sözlerimi düşüyorum yaşama. Elimden dökülen son sözlerim hayatımı özetlemeye yetiyor; Örselenmiş hayatta yerim yok benim, elveda yaşamaya mahkûm edilmiş insanlarım. Başkaldırışım bu benim. Elveda yaşam... ]
