"Zaman, en iyi yazarın bile son teslim tarihini kaçırdığı bir editör gibidir." - Terry Pratchett (kurgusal)"

yazı resim

Varlıksızlıkla, sığmayarak geleceğe
Nefesinle, kadehlere
Nice geceler dolup yaşıyordu
Eski bir resme bakar gibi
Okşadım saçlarını, sokaklar yetmiyordu

Sınırlar seninle esarettir
Git bu gece evet belki,
Saat bir saati çeyrek geçe gördüğünde
Çekilmiş çizgileri gizlice silinmiş
Ve belirmiş tekrar orada tekrar ve,
orada belirmiş yine

Bakma bana,
Konuşma
Bıçak gibi

Eğer kelimelerdeyse
Tanımak o belirsizliği bekleyen
Uzaklarda bir yerlerde alışmak
Benimsemeye seni ya da içten içe
Seninle acı çekmeye

Sus şimdi, dur
Artık o bildik suskunluğun unutulmuş,
Sahipsiz ve hür
Kutsanmış bir sevginin özyurdudur

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön