kahverengi bir cam
dayadı alnını nefesimin buğusuna;
bu kum tanelerinden fazlası
aramıza biriken.
ama yine de dayanamadım,
annem her ne kadar kızsa da
camlara iz bırakmama
bir parmak izi koptu yüreğimden
’keşke gitmesen’
Gözlerin
her sonbaharda -hani şu her cisme gölgelerin sırnaştığı o mevsimde- cam gibi olurdu kahverengi gözleri.
