kahverengi bir cam
dayadı alnını nefesimin buğusuna;
bu kum tanelerinden fazlası
aramıza biriken.
ama yine de dayanamadım,
annem her ne kadar kızsa da
camlara iz bırakmama
bir parmak izi koptu yüreğimden
’keşke gitmesen’
"Yazmak, varoluşsal bir bunalımın, kağıda dökülmüş hali gibidir; tek fark, kağıt en azından sizi dinler." — Franz Kafka"
"Yazmak, varoluşsal bir bunalımın, kağıda dökülmüş hali gibidir; tek fark, kağıt en azından sizi dinler." — Franz Kafka"
her sonbaharda -hani şu her cisme gölgelerin sırnaştığı o mevsimde- cam gibi olurdu kahverengi gözleri.
kahverengi bir cam
dayadı alnını nefesimin buğusuna;
bu kum tanelerinden fazlası
aramıza biriken.
ama yine de dayanamadım,
annem her ne kadar kızsa da
camlara iz bırakmama
bir parmak izi koptu yüreğimden
’keşke gitmesen’