Ayışığı karamsarlığında
bakıyor gözlerin
içi ise bir yakamozda
can buluyor
bir ses bir halka ahenk
ışıkların birbirine teması
hiçbirşey durulmuyor
konuşuyorsun...
Yücelmenin doruğunda
ayak uçlarında
çırparak ellerini
ve söyleyerek
yolda kalmış şiirleri
yürüyorsun....
sonunda
hep ölüyorsun...
