-I-
Seni biliyorum, barbar bir kavimdin
Gözlerinden tanıyorum ölümü.
Sana anlatamazdım nasıl utandığımızı,
Aydınlıkta sarkık lamba gibi duruşlarımızdan,
Genetik hafızanın aktardığı ağaçtan düşme hissinden.
Yalnızdık, daima bu dünyada her insan sürekli yalnızdı
Trajik bir yanı yoktu bunun.
Öyleydi.
Ve en ufak bir içgüdü anında kendimize dönerdik
Çamurdan çıkanların o ilk haline
Mağara duvarlarına dönerdik ve göğe
Günde üç kere
Her dolunayda soyunup dans etme ihtiyacını bastırmasaydık
Şüphesiz mutlu olacaktık.
-II-
Yıldızları izliyorum.
Çöl ve kumum hem kumda ilerleyen dervişim.
Fısıldıyorum türlü çöl bitkisine ve yarenim yılanlara:
Ben birim.
-III-
İlerdeki ateşe yaklaştıkça
Bu gözlerimin önünde somutlaşmış ölüm.
Gene de sürpriz bir sonmuş gibi geliyor.
Yaşadım. Ağaçlar, kuşlar ve bitkilerle.
Saçlarımda çıngıraklar dans ettim.
Yaşamı aldım ve özümsedim.
Geri vermenin vaktidir demek.
Ben dengeyim.
-IV-
Bir Pyi ağzımda geveleyip patlatıyorum
Felekler doğuyor, gökkuşakları, yıldızlar...
Ayı dölleyen ve çarkı döndüren küçük parlak şeyler.
İçimde bütün asırların birikmiş sevgisi
Ve sonsuz ağırlığı tanrıların.
Ben evrenim.
] ]
