Uzaktaki bir zamanı hayal ederken zihninde
Yorulmus masumiyetinde hissizlik içinde bir gülümse..
Uykunun zayıf kucaklamasında güvende, mutlulukla doluymuş gibi cahil, yakınlıktan habersizce..
Yinelenen anılar dipten günışığına cıkıyor,
Eski sırların unutulmamış uykusu yüzeyin altına batıyorlar sadece,
Senin tek bir nefes alabilecegin süre içersinde ..
Yalnız uyandıgında için parçalanmış halde,
boğmak icin geri dönüyorlar.
Gidecek ter yer kaldı..
Uzun süreli bir problem ve geçici bir çare...
Siyah tüylü kanatların arkasında parlaklığını yitirmiş güneşe bakarken,
Yılların boktan yalanları, boş sözleri, ve unutulmuş hayalleri toz gibi dağıldı rüzgarda..
Ama bunları boşver mutluymuş gibi yap sen de..
'Yarin' asla gelmez,
Sadece 'bir gün' vardı,
Ama 'simdi' cok geç...
Bir zamanlar gençtik ve bizim icin zaman cok uzundu..
Ard arda günler geçti gitti.
Herşeyi yakıp attın..
Kaderin eşitsizligi,
Aşkın ve nefretin yaraları,
Kalp agrısı,
Bellektekiler,
Seni besleyen bütün nefretler
Tasarladıgın bütün hastalıklar
Yarattıgın tüm korkular
Diz çökmeni sağlayacakmı hesap gününde?
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
