Hüsranımla inlilerken
Nasıl gülsün mısralarım
Ben hep vuslatı beklerken
Ağlattı beni hicranım
İçimde hep gamlı bahar
Nasıl pür neşe olurum
Yüreğimde hep hüzün var
Nasıl neşeyi bulurum
Depreşir hep gönül yaram
Dindirmeye çarem yetmez
Sanki neşe bana haram
Şu hicranım asla bitmez
Kırılmış gönül tellerim
Onarmaya gücüm yetmez
Titriyor bak şu ellerim
Ömür bitti şu dert bitmez
Hayatım sanki bir mezar
Çıkmaya bir yol bulamam
Azap verir azar azar
Ne yapsam mutlu olamam
Vuslata bir yol bulsaydım
İşlenmezdi böyle kahır
Gecem bir olsaydı aydın
Akmazdı kalemden zehir
Hicranların ben sesiyim
Neşeden hiç dem vuramam
Kırık kalbin köşesiyim
Ben neşeye ses olamam
Ne şairim nede ozan
Efkarımdır bu mısralar
Ben değilim bunu yazan
Bu yüzden mısralar ağlar
