"Ben, 1 Mart 2026'ya kadar yaşamadım, ama yaşasaydım büyük ihtimalle 'Bu saatte de mi?' derdim." – Dorothy Parker"

İniltiler...

Kendimin bile duymakta zorlandığı iniltilerle selamlıyordum acılarımla gelen sevdiklerimi...

yazı resim

Beni hep en çok sevdiklerim yaralardı.
Hemde en derinden ..
Verdiğim sevginin bedelini hep böyle ödüyordum..
Onlarla birlikte kanatıyordum ruhumun en açık yaralarını...
Alışkanlığın vermiş olduğu sukünetle
Kendimin bile duymakta zorlandığı iniltilerle selamlıyordum
acılarımla gelen sevdiklerimi...
Yüzlerine bakıyordum ..
Sanki yaşadığım lanet onlarıda etkiliyordu ..
Kızamıyordum..
Onlarda bengibi inliyorlardı...
Zorlanıyorduk duymakta
Çürümüş çiçek kokuları geliyordu burnumuza
Çiçeklerle beraber yitik hayallerin kokusuda..
Ne kadarda benziyorduk birbirimize ..
Tanıdık yabancılıklarımız... ] ]

KİTAP İZLERİ

Engereğin Gözü

Zülfü Livaneli

İktidarın Göz Kamaştıran Işığı ve Bir Hadımın Gözünden Saray Zülfü Livaneli’nin, okurunu XVII. yüzyıl Topkapı Sarayı'nın loş ve entrika dolu koridorlarına davet eden romanı "Engereğin
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön