kendine uçamayan kuşlar
bağlı olmaya ne denli hevesli
bazen bir gölgenin peşindeki deli
hep bir boşluktaymışçasına özgür sanma
sözcükler asılır kurutulmak için duvarlara
yepyeni bir sözlüğün yar kurulu üyesi olsa da
yitirilmiş sayar her yeni bulduğu yalnızlıklarda
bir kentin varsa işveli ırmağı aynasıdır onun
en işlek caddesi savurur saçlarını her sabah
la
kendine uçamayan ne kuşlar gördüm acıyla
döndüm sonunda kendimi vurdum ol lafla...
ömer akşahan
30.10.2003 / Antalya
