Ey ucu ölüme açılan
ihtiyaç denen yapışkan ağına içimin
günah örümceğini sinsice atan,
Bırak artık yakamı.
Bul beni ey çocuk.
/Varlığımın en ücra dehlizlerinde,
ay ışığından dokunmuş
gizli gizli ağlayan masum çocuk./
duyur artık sesini.
Geceye katık edecek umutlar damıt ki
ruhundaki kitaptan.
Silinsin ayaklarımdaki tüm çamurlar
ve görülsün ak sakallı rüya
bulunsun aranan çığlık
ve yeşersin artık kahverengi nehirler...
Mustafa Aydemir
