Çiğ tanelerini sevdim önce
Sonra da boyumu aşan başakları
Toprakları yaşlarımla sulamayı öğrendim
Bir başka deyişle ağlamayı
Çözüldü sonunda bir akşam yüreğim
Güneşe dokunmayı, yağmurla ağlamayı keşfettim
Gülmeyi öğrettim gecelere
Tozpembe hayallerin karabulutları olmadım hiç
Engel koymadım düşlerime
Ben gülpembe yanakların alı,
Al yazmaların oyası olmak istedim hep
Mavi gökyüzüne leke sürmedim
Ve gökyüzüne hiç yalan söylemedim.....
KİTAP İZLERİ
Kayıp Tanrılar Ülkesi
Ahmet Ümit
Zeus Berlin Sokaklarında: Ahmet Ümit'ten Mitoloji, Cinayet ve Hafıza Üzerine Bir Roman Ya eski tanrılar ölmemiş, sadece unutulmuşsa? Ve içlerinden biri, bu umursamazlığa öfkelenip modern
İncelemeyi Oku
