Çiğ tanelerini sevdim önce
Sonra da boyumu aşan başakları
Toprakları yaşlarımla sulamayı öğrendim
Bir başka deyişle ağlamayı
Çözüldü sonunda bir akşam yüreğim
Güneşe dokunmayı, yağmurla ağlamayı keşfettim
Gülmeyi öğrettim gecelere
Tozpembe hayallerin karabulutları olmadım hiç
Engel koymadım düşlerime
Ben gülpembe yanakların alı,
Al yazmaların oyası olmak istedim hep
Mavi gökyüzüne leke sürmedim
Ve gökyüzüne hiç yalan söylemedim.....
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku
