"Yaşam o kadar kötü bir şaka ki, en azından sonu güzel olmalıydı." *Samuel Beckett (kurgusal alıntı)*"

yazı resim

Ellerim saçlarından yüzüne doğru süzülürken,
Öpüşlerinin sıcaklığında kaybettiğim bedenimi,
Bıraktım rüzgârına hayatının…
Ve hayatım,hayatının rüzgarıyla bulmuşken benliğini,
Bir elimde kalem,karşımda gözlerin..
Unutturuyor bana mavi denizlerin rengini…
O an sükût içinde çatışmalar..her yer sessiz ve sedasız..
Zaman dahi tereddütle ilerliyor usulca ve ivazsız..
Hibe edilmiş küsuratlı kelimeler var..
Ve ağızdan çıkmayı bekleyen yüzlercesi..
Ya sensizlik yada bensizlik oluyor yalnızlık,kahredilesi..
Kırık dökük tebessümler var..
Ve sitemler var dile zor gelen..
Ve sitemli tebessümler var o mavi gecenin ardından gelen..
Her şey bir yana,
Gözlerin var karşımda..
Ve gülüşün var..
Kim bilir ne muhteşem bir kalemle çizilmiştir onlar..

Bıraktım benliğimi sana..
Bıraktım rüzgarına..

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön