çiğ düşmüş yaprak rengiydi gözleri
belki de bir incinin izdüşümü
baktığımda anlayamazdım gizini
çözemezdim bilmeceyi
ya o anlatmak istemezdi
ya da ben göremezdim sevginin izini
bende sevgi çoğalırdı baktıkça ona
onda dururdu herşey bende çoğaldıkça
verirdim almadan hiçbir şeyi
komazdı bu bana
mutlu etmek için
daha çok sevdiğimi belli etmek için
daha çok verirdim
ben verdikçe o hep alıştı almaya
bir gün almak istedim
"ver" dedim "sende olanı da
birazını hiç olmazsa"
"neyi verecekmişim ki" dedi
"bende olmayan bir şeyi mi?"
bunca zaman var olduğunu sandığım şey
aslında hiçbir şey
miş
MİŞ
yine de vazgeçmedim hemen
yine de vazgeçemedi benden ilginç
ben çiğ düşmüş yaprak rengi gözlere saplandım kaldım
o vermeden almaya devam etti
sonra
bir gün aniden BİTTİ
