"Hayat bir roman gibidir; ne kadar çok sayfa açarsan aç, sonunda hep aynı kapakla karşılaşırsın." - Franz Kafka"

Özlemeni Bekledim

/ Uyumadım sen gözünü yummadan / Hep baş ucunda nöbetteydi resmim. / Hani her an söylenebilir diye ismim / Rüyalarda bile bekledim seni , asla gitmedim. / Sadece beni çok özlemeni bekledim. /

yazı resim

Gitmemiştim aslında, hep yanındaydım.
Bir telefonun bilinen tuşlarında
Kalbinin deli atışlarında
Kimi zaman ürkek bakışlarında ;
Hep ben vardım , asla gitmedim.
Sadece beni çok özlemeni bekledim.

Uyumadım sen gözünü yummadan
Hep baş ucunda nöbetteydi resmim.
Hani her an söylenebilir diye ismim
Rüyalarda bile bekledim seni , asla gitmedim.
Sadece beni çok özlemeni bekledim.

Aşkın küçük bir çocuk yaratmıştı içimde.
Sen ise onu asla şımartmadın sevginle
Havalara fırlatmadın
Oyuncaklar almadın
Olmadık yerde ne öptün nede kokladın.
İhtiyacım ne varsa hep içinde sakladın
Benden gizledin.
Ve ben yine de gitmedim.
Sadece beni gerçekten özlemeni bekledim.

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön