bilirim ki
sevmez
insan
gerçeği
sevmedi
gitti...
hep
kendi tanrısı
güzel
hep
kendi tanrısı
iyiydi
gezindi
yeryüzünde
gündüz didindi
gece dinlendi
yedi içti
sevdi geçti
beğenmedi...
sonra gökyüzünde
gezindi gözleri
muhteşem de
bana ne
neyse ne
gerçek
apaçık dinginliğinle
yaklaşıp
çakılacakken
kalbinin ortasına
birazdan
mıh gibi...
yine de
o
hevâsındaki
putları seçti...
