parkesi sökülmüş bir sokak gibiyim
ne kendime ne de garip bir geceye
koşamıyorum yollarımda savaş külleri
kendi çığlığımın yankısında yıkılmışım
baharın iğdiş edildiği bir ülkenin sabahında
nefreti unutulmuş bir mektup gibi masadayım
yaşamda her şey çift / şiirse neden tekil, sorusu
soykırımda eşini yitirdiğinden beridir yalnız
savaşmak zorundadır dünya zorbalarına karşı
s e v g i l i Ş İ İ R !
ömer akşahan
07.04.2003 / Alsancak
