herşey söylenmiş
herşey yaşanmış
herkes dinlemiş
herkes aldanmış
iş bitmiş
çoktan
sûret kalkmış
ortadan
renk ölmüş
herkes
siyah beyaz
kimsede çıt yok
çeşme akıyorken
hiç kısmadan
yıkandığını sanan
insan
ışığın da
bilemedi
kıymetini
oysa O
nûruydu
yerlerin
ve göklerin
yazık ki
nasiplenmedi
insan
ateş
kül
ve duman
sarınca etrafını
karanlık ...
ilk defâ
düşündü
rengârenk
hayatını
geçmiş olsun
a cicim
âyet
âyet
iniyordu
yaşarken sen
O nûr
o ışık
biçim
biçim
yüz vermedin
şimdi hakettin
kal
zifiri karanlığında
siyah beyaz
kal
işte bu
kader ...
bilirim
,
senin gibi
bir fâni için
ne farkeder ...
