]
Sararmış yaprak gördün mü hiç?
Titrek, korkak ve yapayalnız,
Ümidini yitirmiş hayata dair,
Yalvarıyor rüzgara yavaş es diye.
Düştü düşecek, o zavallı yaprak,
Çöpçüler alacak son nefesini,
Biliyor daldaki sararmış yaprak,
Yalvarıyor rüzgara, yavaş es diye.
Öyle bir acınası hali vardı ki,
Kalmamıştı bir dostu, bir tutan eli,
Yalvarıyordu rüzgara, “esme ey deli,
“Baksana halime, bir de sen vurma.”
Rüzgar bu dinler mi, deli mi deli,
Azıttı daha da, vurdu silleyi,
Gözyaşı yaprakta, nefes, son nefes,
Az sonra onu da verip gidecek.
Düşmeye başladı zavallı yaprak,
Havada sallandı, uçtu olmadı,
Ömrünü bitirmiş zavallı yaprak,
O benimle aynı kadehi içti.
Ömer Faruk ÇELEBİ
