Sende üşüyor musun?
Sevdamın gurbetinde ben, sılasında sen
Yokluğuna hüküm giyen yanımla
Boşluğuna düşüyorum hayatın
Sana hasret kalan canımla
Avazım düşüyor bu kentte
Ayazda kalmış
Bir garip çocuk gibi ruhum şimdilerde
Yüreğimin gurbetini acıta acıta
Soğuk bir su değiyor sanki tenime
Sonra kibrit çakıyor
Senden uzak kalan kaderime
Cemalin değince yüzümdeki çukura
Kirpiklerime kırağı düşüyor, saçlarıma kar
Parmak uçlarım üşüyor
her dokunduğumda yokluğuna
Ruhum cebelleşiyor dili kırık kelimelerimle
Duymuyorsun beni
Bilmiyorsun yoksul feryadımdaki seni
Dilimde titreyen nağmelerimle
Senden yana tüm kelimeler kuruyor boğazımda
Şimdi sevdana oruç tutarak
Susturuyorum tüm hecelerimi
Kuşandım bütün hüzünlerimi
Ve mühürledim dilimi
Sendeki beni konuştur diye
Susmaktır/ya hani aşkın dili
ben sustum sevgili...
Ve sustuğum kadar
üşüyorum seni
senli sensiz gurbetimde
Ya sen sevgili
ya sen
23 Kasım 2012
Rasim Yılmaz
