Bana benden daha yakin oldugunu bilmekte yüregim
Verdigin degeri görmekte gözlerim
Varliginla bile mutlulugu tatmakta bedenim
Dedinya korkarim seni incitmekten diye
Gülüyorum bu sözlerine
Sen dostsun, arkadassin, cansin, canansin
Ana gibi sevkatli, baba gibi saransin
Herseye ragmen varsin
Iyiki varsin….
Senden önce o kadar hatiram varki
Öyle seyler yasadiki su kücücük yüregim
Öyle acilari ictiki zehir misali…
Daha neler sigdirdim bir bilsen icime
Sen istesende kiramazsin beni,
üzemezsin daha fazla
öyle yaralarim varki kabuk baglamis
sen istesende yaralayamazsin beni
ben vurulmsulugun gücünü almisim yüregime
var olmanin savasini verirken varligim
hani ozamanlarda sen yokken
ben yasayabilmenin yolunu bulmusum
avunabilmenin sükrüne kavusmusum
senin gidisin ki bu satten sonra
bitisi olsada bazi seylerin
hoscakal derim yine sevgiyle
Üzülmem, agalamam
Bilirimki gidisin bile sevgidendir
Sen bakma göszyaslarima
Onlar sadece bitislerin ardindan dökülen bir bardak su misali
Vedanin hatrina süzülen yagmur damlaridir
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
