Sessizliğin Ritimleri
Kitaplar sessiz mazidir,
En acemi kalemlerin döküntüsü
bu,
Ama zihin kırıntısı değil.
Takvimler solğunluğun rengiydi,
-Sessizliğin ritimleri-
düşerken adımların izine
usulca...
-dili geçmiş öksüz zaman-
İçimde bir kalem yontulur
her vakit,
Yazarken eksilir insan.
Yanarken tamamlanır
kurşun-i bir veda...
Intro... ve MFÖ:
“Sakın söyleme,
Sözlerin kayıp...”
Susalım
Sonsuzluğa kanat çırpıyorken şiirler.
Zaman
gizli bir el gibi
dokunur uzak mesafelere.
Gün değişir,
Gün yeni...
Yeni gün bahardır.
Ama güz,
bir keder gibi tekrar eder.
Bir durum durulur içimde,
Bir duru hece kurulur devrik cümlelere.
Zaman su gibi değil!
Su zaman gibidir!
Dokunursa.
ellerimiz değişir.
o amansız akışta...
Tutamıyorum gibi değil,
Tutunamıyorum
işte çoğu yokluğa...
Kalemin kelamı ağır,
Sessizliğin ritmi derin...
Şimdi her şey,
Kendi boşluğunda sakin.
Ama hiçbir
şair rahat değildir,
şiir uykusunda...
Ben de bir sisli zamanın pelerini olsam da
Anlaşılamıyorum.
Tcpassenger _erdoğan
09.05.2026 /Ankara /
