Sessizliğin Ritimleri
Kitaplar sessiz mazidir, En acemi kalemlerin döküntüsü bu, Ama zihin kırıntısı değil.
Takvimler solğunluğun rengiydi, -Sessizliğin ritimleri- düşerken adımların izine usulca...
-dili geçmiş öksüz zaman-
İçimde bir kalem yontulur her vakit, Yazarken eksilir insan. Yanarken tamamlanır kurşun-i bir veda...
Intro... ve MFÖ: “Sakın söyleme, Sözlerin kayıp...”
Susalım Sonsuzluğa kanat çırpıyorken şiirler.
Zaman gizli bir el gibi dokunur uzak mesafelere.
Gün değişir, Gün yeni... Yeni gün bahardır.
Ama güz, bir keder gibi tekrar eder.
Bir durum durulur içimde, Bir duru hece kurulur devrik cümlelere.
Zaman su gibi değil! Su zaman gibidir!
Dokunursa. ellerimiz değişir. o amansız akışta...
Tutamıyorum gibi değil, Tutunamıyorum işte çoğu yokluğa...
Kalemin kelamı ağır, Sessizliğin ritmi derin...
Şimdi her şey, Kendi boşluğunda sakin.
Ama hiçbir şair rahat değildir, şiir uykusunda...
Ben de bir sisli zamanın pelerini olsam da Anlaşılamıyorum.
Tcpassenger _erdoğan 09.05.2026 /Ankara /
