"Ben yazmaya başladığımda saat ikiyi gösteriyordu. Bitirdiğimde ise hayatım." - Franz Kafka"

Sonbaharın Düşü

yazı resim

Başım duman;
Yürüyorum bir yolda durmadan
Ellerim ceplerimde,
Yüreğimde terlemiş bir sevdan ile

Düşünüyorum gizli gizli,
Çocukları ve seni
Mutlu gelecek zamanlı düşler
İnşa ediyorum;
Vebalı geçmiş zamanlı anılardan!

Ve düz bir yola sapıyorum;
Sonsuz gökyüzü kadar
Her yanımda altın yapraklı ağaçlar
Sırayla selam veriyorlar bana;
Ve birden,
Kenetleniyor gözlerim uzağa,
Terk ettirilmiş umutlarım, koşuyorlar bana!
Renklerini değiştiriyorlar hızlandıkça
Biri, şişman bir zenci bebek oluveriyor,
Anasının kucağında,
Biri, elinde çocuğuyla okul yolunu tutan bir baba,
Biri, yanında torunuyla oturan huzur dolu bir ihtiyar;
Ve sen!
Vestiyerimde sakladığım o gözlerinle,
Beliriveriyorsun karşımda,
Yaklaşıyorsun bana
Ağaçlar tiril tiril titriyorlar sevinçten,
Dökülüyorlar altınlar,
Zümrüte çalıyor tüm yapraklar
Yanıma yaklaşan çocuklar,
Fısıldıyorlar artık vakit tamam!

Ve mutluluktan,
Yine başım duman;
Yürüyoruz bir yolda durmadan

ZUHAL ERASLAN

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön