Sonu Olmayan Deniz

bir çocuk
benzersiz uzak bir bahçede
iki karış su üstünde evi
ağlıyor gecede
duyulmuyor sesi
adını kuyuya atmış annesi

şimdi sadece
yaşlı cinler biliyor ismini
evde kaldığında yağmurlardan
masallar anlatıyorlar ona
adı yankılanıyor durmadan
siyah bulutlar altında uyuyorken annesi
gülüşmeler geliyor karanlık kuyudan