Usanmadan
Ürettiğin bahaneleri
Kalkan yaparken korkularına,
Her ertelemede
Ölüme dokundum dipsiz susuşlarda...
Ne amansız çelişki!
Yalan gerçek ile gerçek yalanın
Buluştuğu noktada koptu kıyamet! !
Olmazlar baş kaldırdı yürekte...
Önce
Düşler düştü geceden,
Dumanı tüten aşk şiirleri yazılmaz oldu,
En naif duygular
Yitti imlasız cümlelerde...
O Cümleler ki
Yamalı hayal kırıntıları!
Sakat sevdalara koltuk değneği!
Heyhat...
Uçurumlar arası kurulmuş
Tek ayaklı köprü gelecek,
Sızı zengini oldum bu yolculukta
Ki
Asla pişmanlıklara yer bulamadığım
Bir yanı masumiyet
Bir yanı utanç dolu heybemle...
Ve
Sorarsa yollar
Yorgun bir gönülden
Dosta bile söylenemeyen
' Merhaba' yım şimdilerde...
Sevtap Özkahraman
]
