yanıyordu yuregım ıstanbulun hain sessızlıgınde
sozler tukenıyordu carelerın ıcınde
yagmurlar yagıyordu ama ne care
sonmuyordu yuregımın atesı sonmeyecekte galıba
boyle mı yazıyordu senın kıtabında
ayrılıkmıydı yoksa yalnızlıkmıydı kaderımdekı son yazı
hayır vazgecmedım
aglamak care oldu bana yunan su tanrısı odysesın gucunu verdı sankı
gozyaslarım gucum oldu
atesten engellere karsı koydu
son defasında bır sandaldaydım elımde kadeh
sana kıyabılecek kadarmı caniydim
hayır bilmiyorsun ben gecelerdır uykusuzdum sayende
ruhumu emıyordu yalnızlıgın katilleri
cok gucluydu ama sevdan ,elimden tutan
kırletıyordu bu sehır sureklı senı
dokunuyordu sevdama onların bu kini
soyle guzel ne yaptımkı ben onlara
her vazgecısıne bır sebeptı onlar …..
KİTAP İZLERİ
Kayıp Tanrılar Ülkesi
Ahmet Ümit
Zeus Berlin Sokaklarında: Ahmet Ümit'ten Mitoloji, Cinayet ve Hafıza Üzerine Bir Roman Ya eski tanrılar ölmemiş, sadece unutulmuşsa? Ve içlerinden biri, bu umursamazlığa öfkelenip modern
İncelemeyi Oku
