“Kendi rüzgarınla gülüşümü al,
intihar gibi koynuna..”
Ellerini yitirilmiş bir “ten” gibi aç
Ağlamalarını yüzüme biriktir.
Hüznünün düğmelerini aç
Göğsüme iliştir
Gülüşümü al, intihar gibi koynuna..
Yüzünün bittiği yerde,
Göğsüme serpiştir, yalanlarının kurularını
Biraz yağmur ol çiselen üzerime
Sonra erkenden kes yağmurlarını
Birkaç bölüm öldür bu silueti..
“Selin” karanlığımdan,
Geceyi dön
Kendi gözyaşında ölen şarkı niyetine
Pastel ruhumdan git
Ve öldür kendini, yüzümün bittiği yerde.
