ağlıyorum!..
gözyaşları süzülmüyor gözümden
insan bu sessizce de ağlar içinden
ağlama fiilini yerine getirmeden...
ağlıyorum!..
ama başkasına değil, kendime
aptallığıma, cahilliğime, mazime
bir güzelin ardından ömrümü yemeye...
ağlıyorum!...
usulca ellerimden kayıp giden zamana
sultanın has bahçesinde şen ardıçların
ardında şen şakrak olan yar hatırına...
ağlıyorum, yok olana, olmayan hayallere
kızıyorum, o hayallerde kendini yiyene
ve ağlıyorum, ağlamalıyım, ağlayacağım
ta ki alana kadar ömrümü geriye
ve ağlamayacağım, güleceğim, şenleneceğim
tekrar nefes aldığım günde...
belki bu günde, belki yarında
belki sonsuzda, belki yoklukta....
