yalnızlık sokağının başucunda
dalıp gidiyorum yalnızlığıma
sadık beklediğini duydum soluksuzluğu
kök salmış beklerken seni
bir sarmaşığın kurumuş dalı düştü avuçlarıma
yangınlar misali tutuşuyorum şimdi
gökyüzü ürpertiyor tenimi
yelkovanın her dönüşü
götürüyor benden seni
topluyorum yüreğime tüm senleri
ümitsizlik sürüyor beni ihanetime
kırılıyorum kendimce
anılarım seni anıyor her saniye
zulmü reva görüyorlar sevdama
bir ağırlığın altında eziliyorum
büyük bir tufanı yaşıyor benliğim
gurbeti yaşıyorum kendimde
vuslat uzak
esirin olayım diyorum
bir yolcu kervanına yüklüyorum düşlerimi
sana yolluyorum kendimi
götür kendinle beni
bendeki kendini
ilk yangınım
son tükenişim
ölümü bekleyen bir bakireyim şimdi
pünemişim yangınına güneşin
yamalı bir kalp taşıyorum içimde
sorulmazlığı beklerken ruhum
başucunda çaresiz üryan bekliyor beden
meleklerin eli kanlısı kol geziyor
puslu paslı bir yokluğa çıkıyorum
ayrıldığımız kenti düşlüyorum
gözlerim yollara dalarken
kendimce senin oluyorum
yollar paslanmaya yüz tutuyor
ve ben
kırıyorum kalemimi daha bir seninleyken
bitmedi sevgi, düş bitti ve sen gittin
