Acılarını türküleyip kendini yağ,
Yağmuruna hasret, çöl oluyorum...
Artı
Gölgelerimizle giremediğimiz şehirlerde,
Üşür izdüşümü zamanın.
Ne kadar ırasan da dudağındaki ıslığa
Ellerinde kırılan buzun sıcağına,
Şahdamarından girip sana geliyorum...
Artı
Mermerlere işler saçlarının sarı ıslaklığı
Ellerimizde sanrısı özgürlüğün;
Hiç açılmaz kapıyım, kendime kapanıyorum.
Teninde çizdiğim vücudunun atlası
Adı serüven bir sevdaya koşarken
Parmaklarımla gülüşüne dokunuyorum.
Yunsun ayaklarınla ezdiğin üzümün suyu
Acıyan öksüz yanlarımı,
Serüvenimize uzanırken aşk ve Temmuz
İnsin lüverden çağrın, terli çığlık yığınına
Nasıl ki her gece kapında, intihara koşuyorum.
Gürkal Gençay
03.Eylül.2006.Pazar / S- 02:31
Deniz Köşkleri – İstanbul
Akrostiş: Ay + Güneş + Mehtap Yasin (aysaclu)
