Çoğaldı uzaklara dalıp dalıp gidişim
Daha derin sularda boğuluyorum artık
Daha sert rüzgarlarda yıkılıyorum
Sağalır diyordun bak, kanser oldu hasretim
Gittikçe artıyor, durdukça çıldırtarak
Zifiri dünyamı daha da karartıyor
Öyle büyüdü ki sığmıyor gözlerime
Giderken bıraktığın devasa boşluk
Büyüdü ağır ağır bu şehir sensiz
Mendil satan çocukların gözlerindeki
Analardan emanet kan çanağı büyüdü
Bir çığ daha düştü baharımın üstüne
Bir sel umudumu aldı götürdü
Yükseldi ağıtların çıldırtan sesi
Ve yeni sancılar türedi ardınsıra
Geceler uzadı, asır oldu seneler
Birtek sigaram tükendi yokluğunda
Bir de ben
Azaldım hasretinden...
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku
