Ben giderken, gün, geceye habersizce çekildi.
Yalnızlığım dedim, çekil git.
İçimin yalnızlığına ortak koşma, geceden,günü.
Şehrin kıyılarına vuran kahkahalarımı,
Anzısın, susturan susturan resmin.
Güneşin gözümü kamaştıran ışığı gibi,
Anılarının sohbeti, yalan şimdi.
Pembemsi gride rüzgar savuruyor saçlarımı,
Üşüyor, içimde eskimiş anıların asaleti.
Duvardan indiriyorum ama ardında kalan isli birikimi
Dokunma, kırılır yüreğim!
Çığlıklarım, isyan suskunluğunda şimdi.
Senin anlamadığın, benimse anlatamadığım,
Ben giderken, kal diyemediğim.
YZKİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
