Bir kavak fidanıydım,dalları göğe hasret
Tazeydim aşk doluydum,taşıyordum bereket
Her doğan gün tenimi,umutla ısıtırken
Boy attım sürgün verdim,bahardan daha erken
Belki zamansız açtım,belki de yerim dardı
Ben göğe düşler saldım,köklerim zayıf kaldı
Sarıya dönüverdi,övünç duyduğum yaprak
Haddini aşma dedi,altımda kara toprak
Koynumda beslediğim kurtlar gvdemi yedi
El verdiğim sarmaşık,tepemi gölgeledi
Anladım ki gün gelir,dost ta düşman olurmuş
Doğru bildiğin her şey,yalanla son bulurmuş
Heyhat neye yarar ki zaman veriyor dersi
Yaşam zamana yenik,zaman yaşamın tersi
Şimdi karışmak için çürük gövdem toprağa
Bir rüzgar devirse der,iki kuru yaprağa
Umutlar tükenince biter ömür ey kavak
Davetsiz değil ecel,sen çağırıyorsun bak
