Bir tutam yalnızlık uzattı, sonra çevresine bakındı yavaşça. Ürkek bakışlarını yere çevirdi hemen, sanki biri yakalayacakmışçasına. Aniden gecenin içinde kayboldu, o.
Islak sokaklarda yürümeye devam etti. Yağmur yeni dinmişti. Sokakdaki hafif esinti ıslak toprak kokusunu önünden alıp götürüyordu uzaklara. Kalp çarpışları yavaş yavaş hızlanmaya başlamıştı. Garip bir çaresizlik içinde hissetmeye başladı. Her zaman yürüdüğü, her gün geçtiği bu sokaklar gece bir başkaydı, yalnızdı. Ayaz başlamıştı, usulca paltosunun yakalarını kaldırdı, sıkıca sarındı.
Ne kadar olmuştu yürümeye başlayalı. Belki 2 belki 3 saattir sokaklardaydı. Alışık değildi geceleri sokakta olmaya. Nedeni yoktu varlığının bu sokaklarda. Ama onun çaresi yoktu.
Bir tutam yalnızlık vardı içinde, o geceden sonra, onun bıraktığı. Kaç gece çıksa da sokaklara, bir daha onu bulamadı. Ama o sokaklardaydı.
