Bırak dağınık kalsın!
Elini sürmeden çek git, kalbimde sana ayrılmış odadan.
Yokluğunun tüm acısını o dağınıklıkta seni bulamayışıma yükleyeyim...
El değmemiş bir yalnızlıkla, gün görmemiş bir nefret bırak ardından...
Çarp kapıyı ve çık git,
Kilidini unutkanlığıma emanet edeceğim odadan.
Ve gittiğin An Kara’ydı diyeceğim ardından,
Hasretini hissettiğim An Kara’ydı...
temmuz 2001
