taş avluya uzanırken gün
akşam güneşine yaslarım yüzümü
gölgeler uzar böğrülce köklerine
gök / su yangın... ufuk cehennem
yasemin kokuları alır ancak
yitik gülüşleri kızıllıktan
bu saatinde günün
nedensiz seni düşünürüm
öpüşlerin diş izi
hercainin yapraklarında mor
gölgesini paylaştığımız palmiye
nakarat boşluğu içimde
kaygan patikalarda yorulan dizlerim
yitik odaların serinliği
pencere arkasına sığan yaşam
bu saatinde günün
havada kar kırılır / mevsim yaz
mavi bilyenin bilmem kaç dönüşüne
ayarlanmış ömrün sancısı
bir şeyleri parçalar / birleştirir
boğulur bir kaşık suda zaman
uzayın herhangi bir yerinde
sönük yıldızlara
kendi karanlığıdır gece
bu saatinde günün
şiir konacağı dudağı arar
