O’nu arıyor viran gönlümün şehirleri,
Teselli yağmurlarında bitmiyor gülleri.
Ruhumun canı,can paresi, pervanesi,
Göz yaşlarım; sabahlarıma düşen çiğ tanesi
Tebessümler konuyor gamzelerime,
İsmin anılınca dağılıyor karabulutlar yüreğimden,
Bir el uzanır ki , ta on dört asıl evvelinden,
Muhabbetin sarar beni , yokluğun vurur can evimden.
Kelimeler kipayetsiz kalıyor, yitiriyor anlamlarını.
Tüm zamanların en üstün aşkıdır,sevgililer sevgilisi.
Er Rahman O’nu Meth etmiş ,yüceltmiş şanını,
Allah’u Tealanın önce kuludur ,sonra peygamberi.
Ne kadar aksa da gözlerimden yaşlar
Yine de yetmez ki uğuruna gitse başlar
Kim gelmiş ki cihana senin gibi bir daha gelsin,
Tüm mahlukat bir araya gelse yine de olmaz ki dengin.
Binlerce ah ı getirseler bir araya,
Yeter mi hiç, sana duyulan özlemi anlatmaya.
Olur da bir gün severse , o rahmetli yüreğin beni;
O aşk’la döne döne kaybetsem hiçlik te kendimi
