"Bir yazarın en büyük dileği, yazdığı son cümlenin, yayıncısının en büyük kabusu olmasıdır." *Terry Pratchett*"

yazı resim

Hayallerini beklemeyi bıraktın mı?
Uzakta mı kaldılar?
Oysa geceler yine
Sessiz
Yine soğuk.
Gerçek olmayan gölgeler,
Bir hülyanın sıcaklığını bile,
Özletir oldular…

İşte hayalini kurmakla yetindiğin,
Bir hiç bile olamayan sevgilinin
Yaşadığı yerdesin.
O da buralarda bir yerde..!
Aramak,
Bulmak derdinde bile değilsin.
Ne değişti?
Ne kaldı geriye?
Yitip gidenlerin acıtan ellerinde
Hayallerini beklerken
Geçip gitti zaman,
Yanındakilerle birlikte…

Değişmeyen milyonluk boş şehirler,
Daha da çirkinleştiler.
Avuntular,
Uzaktan gelen sesler
Biçimsiz,
İğdiş edici,
Sevimsizlik bezeli kurgulara,
Dönüştüler…
Ve bizlere kalan,
Kayıpların iz düşümleri…

Islak melodilerin yerini
Diline dolanan hüzünlü türküler aldı.
Ağlamaksa;
Hüzünlerin taşkınlığına,
Beklerken hayalleri,
Canların
Ve anıların ardında,
Kalan zamanların,
Yadigar resmi şimdi…
] ]

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön